Conta atrás das Letras Galegas: Carlos Casares, 2017








Carlos Casares Mouriño naceu en Ourense o 24 de agosto de 1941, cumpridos apenas tres anos, a súa familia trasladouse á vila de Xinzo de Limia, onde o seu pai exerceu como mestre. Cando cumpriu once anos ingresou no Seminario ourensán, formándose en Humanidades. Durante estes anos vivirá nun ambiente fortemente represivo, prohibición estrita de falar galego, que espertarán no autor un espírito inconformista. Neste centro ten a súa primeira experiencia literaria, o xornal manuscrito El averno, que difundía clandestinamente. 
 
Remata o bacharelato por libre no Instituto de Ensino Medio de Ourense e, desde o ano 1962 ata 1968, cursa a carreira de Filosofía e Letras na Universidade de Santiago, especializándose en Filoloxía Románica. Nesta época en Compostela tomou parte activa no movemento universitario, ligándose así ao núcleo da cultura galeguista e antifranquista. Entrementres, dedícase con intensidade á creación literaria, publicando na revista Grial e saíndo á luz o seu primeiro libro, Vento ferido (1967, Galaxia), no que aparecen temas recorrentes na súa narrativa: a violencia, o amor imposible e a sensibilidade fronte ao sufrimento humano, ademais queda de manifesto o seu talento narrativo. En 1969 publícase a súa primeira novela, Cambio en tres, cun tema inédito ata entón nas letras galegas como é a emigración a Europa.

Ao rematar os seus estudos exerceu a docencia en Viana do Bolo, pero entrou en conflito coa dirección do centro polo seu aberto antifranquismo e, foi expulsado do colexio, ademais de prohibírselle exercer a docencia en Galicia, polo que non lle queda máis remedio que mudarse a Euskadi unha tempada. En 1974, despois de gañar por oposición unha praza de profesor de Lingua e Literatura Española, comeza a exercer no instituto de Cangas, aínda que ao pouco tempo foi expedientado, xunto a outros profesores antifranquistas. A súa carreira docente culminará como catedrático no Instituto de San Tomé de Freixeiro (Vigo).

A finais dos sesenta e inicios dos setenta, Carlos Casares converteuse nun precursor da literatura infantil en galego, con obras como As laranxas máis laranxas de todas as laranxas ou a tradución ao galego de O Principiño. Nestes anos tamén publica regularmente en La Región.

No ano 1975 sae publicada a súa novela Xoguetes para un tempo prohibido, de contido autobiográfico e desenvolvida no ambiente opresivo do franquismo. Neste mesmo ano comeza a colaborar en La Voz de Galicia. Debido a súa gran labor, en 1978 ingresa na Real Academia Galega.
Casares tamén participou activamente na política galega dos primeiros anos da democracia, traballou no obxectivo de conseguir un Estatuto Galego e en 1981 foi membro do primeiro Parlamento de Galicia, acudindo nas listas do PSdeG-PSOE como independente. Rematada a primeira lexislatura deixou a política para centrarse na cultura, sendo director da Editorial Galaxia, da revista Grial e presidindo o Consello da Cultura Galega.

Desde finais dos setenta e ata a súa morte, a súa produción literaria foi moi salientable, así destacan títulos como Os escuros soños de Clío (1979), Ilustrísima (1980), Os mortos daquel verán (1987) precursora da memoria histórica da Guerra Civil, ou Deus sentado nun sillón azul (1996). Especial mención para O sol do verán (2002), a súa última novela, publicada postumamente, na que retoma o tema do amor imposible.

A noite entre o 8 e o 9 de marzo, debido a unha crise cardíaca, Carlos Casares faleceu no Hospital Meixoeiro de Vigo.

Comentarios

Publicacións populares deste blog

CLUBS DE LECTURA 2018-2019

Día da Biblioteca na Biblioteca Pública de Pontevedra

Programación para novembro: Mes da ciencia en galego nas bibliotecas